Uchwalona w dniu 16 września 2011 r. ustawa o ochronie praw nabytych lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego z dnia 16 września 2011 r. wprowadza zasadniczą regulację prawną w zakresie prowadzenia działalności deweloperskiej, mającą na celu przede wszystkim objęcie ochroną nabywców nieruchomości o przeznaczeniu mieszkaniowym (lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego w rozumieniu ustawy, zwanego dalej mieszkaniem) . 
Wprowadzone zabezpieczenia nabywców mieszkań zmierza do zapewnienia ochrony poprzez:
1/ zabezpieczenie środków finansowych wpłacanych na rzecz dewelopera przez nabywców mieszkań,
2/ nałożenie na dewelopera obowiązku informowania nabywców mieszkań zarówno o deweloperze jak
i o realizowanym przez niego przedsięwzięciu inwestycyjnym, w ramach którego ma być wybudowane mieszkanie,
3/ uregulowanie przez ustawodawcę umowy deweloperskiej,
4/ wprowadzenie szczegółowej regulacji dotyczącej ustawowego prawa do odstąpienia od umowy.

Czy przedwojenne spółki nadal funkcjonują w obrocie prawnym i czy przysługują im roszczenia do znacjonalizowanego po II wojnie światowej majątku?

Wydawałoby się, że po upływie tak wielu lat od zakończenia wojny – nie prowadzące działalności gospodarczej podmioty powinny być pozbawione wszelkich praw. Jest jednak inaczej. Przed sądami cywilnymi i administracyjnymi oraz organami administracji toczy się obecnie kilka tysięcy różnego rodzaju spraw z udziałem takich spółek, w tym sprawy rejestrowe o przepisanie spółek do nowego Krajowego Rejestru Handlowego, o ustanowienie dla nich kuratorów, administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnych, a także ze skarg na decyzje przed WSA i NSA, a także liczne sprawy o odszkodowania, wydanie nieruchomości lub spory o własność.

A sprawa reprywatyzacji Wilanowa

Zarówno sądy wieczystoksięgowe, jak i rejestrowe mają spore kłopoty z prawidłowym przeliczeniem przedwojennych zobowiązań pieniężnych. W prasie z kolei pojawiają się informacje mylące, a problematyka przedwojennych hipotek jest dość skomplikowana. Artykuł ten powinien zatem zaciekawić osoby posiadające przedwojenne wierzytelności, jak i potencjalnych dłużników takich wierzytelności.
Ostatnio (patrz. „Rz” z 16-17.05.2009, Maja Narbutt: „Tajemnicze luki w księgach wilanowskiej hipoteki”) dyrektor Muzeum w Wilanowie – Paweł Jaskanis wyraził błędny pogląd, jakoby przeciwko reprywatyzacji pałacu w Wilanowie na rzecz rodziny Branickich przemawiały rzekome wielomilionowe obciążenia hipoteczne przedwojennej księgi wieczystej „Dobra ziemskie Wilanów”.

„Bezprawie legislacyjne” to sprzeczność zachowania władzy ustawodawczej, a także władzy wykonawczej w zakresie wydawania przepisów wykonawczych do ustaw (rozporządzeń) z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, najczęściej z normami konstytucyjnymi. Może polegać na „czynieniu” (np. wprowadzeniu normy prawnej sprzecznej z normą wyższego rzędu, tj. z porządkiem konstytucyjnym lub prawem wspólnotowym) lub może przybrać postać „zaniechania” związanego z niewydaniem mimo istniejącego obowiązku określonego aktu normatywnego (np. rozporządzenia mającego na celu wykonanie ustawy lub implementującego dyrektywy prawa wspólnotowego).

Od niedawna pojawiła się możliwość wyboru pomiędzy dwoma, „konkurencyjnymi” sposobami stwierdzenia nabycia spadku. Dotychczas sądowe stwierdzenie nabycia spadku było jedynym możliwym sposobem nabycia spadku. Dnia 2 października 2008 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy – Prawo o notariacie oraz innych ustaw (Dz. U. z 207 r., nr 181, poz. 1287), której celem było umożliwienie spadkobiercom wyboru pomiędzy przeprowadzeniem procedury stwierdzenia nabycia spadku w sądzie albo w kancelarii notarialnej. Nie oznacza to, że od tego dnia system zaczął funkcjonować, w rzeczywistości poświadczenie dziedziczenia u notariusza można przeprowadzić dopiero od marca 2009 r. Opóźnienie to wynikło z uwagi na prawie półroczne przedłużenie się prac nad elektronicznym rejestrem poświadczeń dziedziczenia, który dopiero od marca 2009 r. zaczął funkcjonować.

Pojęcie, skutki podatkowe i bilansowe

Faktyczne wygaśnięcie zobowiązań jest zakończeniem umowy i służy do regulowania stosunków zobowiązaniowych zarówno w obrocie gospodarczym jak i w obrocie konsumenckim. Artykuł służy omówieniu umorzenia zobowiązań na znacznie szerszym tle różnorodnych typów wygaśnięcia zobowiązań, zarówno typowych, jak wykonanie świadczenia umownego czy świadczenia odszkodowawczego jak i wszelkich innych, często spotykanych w obrocie, lecz nie usystematyzowanych lub nieznanych co do ich istoty w sensie cywilistycznym. Omówienie wszelkich rodzajów wygaśnięcia zobowiązania jak i ich odmienności co do sposobu wygaśnięcia służyć ma jasnemu i bezbłędnemu zakwalifikowaniu do faktycznych i prawnych stanów podatkowych  a przez to do prawidłowej oceny ich skutków podatkowych i bilansowych.